4688 Sayılı yasada yapılan son değişiklikle toplu görüşme toplu sözleşme olarak değiştirildi.Yalnız grev hakkı yine yok yasada.Eger görüşmelerde anlaşma sağlanamaz ise yine hakem kurulunda karara bağlanacak.Diyor yasa.

Kamu Emekçilerinin mücadele merkezi KESK fiili ve meşru mücadele hattını benimsemiş tek konfederasyondur.KESK gücünü yasalardan alan bir örgüt değil,gücünü kamu emekçilerinin haklı ve meşru taleplerinden alan bir örgüttür.Bu nedenledir ki yapmış olduğu her eylem ve etkinliğin yasal olup olmadığını tartıştırmamıştır.Yasalar değil, eylemin meşruiyeti esastır.Kurulşunda bile yasaları değil kamu emekçilerinin haklı ve meşru talepleri vardır.Faşist dikdatörlüğün kurumları sendikaların kapılarına mühür vursalar da kamu emekçileri mühürleri sökerek mücadelelerine devam etmişlerdir.KESK tarihinde bir çok defa grev yapmıştır.Faşist dikdatörlüğün tehtitlerine boyun eğmeden.Grev yasalarda yazmasa da kamuemekçilerinin haklı talepleri nedeniyle grev meşrudur.Faşist dikdatörlüğün ülkede estirmiş olduğu terörüde anltarak altayapısı oluşturulan ve sonuç alıncaya kadar yapılan  bir grev çok daha kitlesel olcaktır.Bu durumda grevi ve grevin yönünü KESK yöneticilerinin tutumu belirleyecektir.

KESK tarihsel bir sorumlulukla karşı karşıyadır.

        Bilinen ve artık hiçbir devrimci, demokrat hatta hiçbir insan tarafından tartışmaya bile değer bulunmayan gerçek,  tekelleşmiş kapitalizmin ilerici hiçbir özelliğinin olmadığıdır. “Emperyalizm mali sermaye ve tekeller çağıdır, mali sermaye ve tekeller her yere özgürlük değil egemenlik eğilimi sokar. Bu eğilimlerin sonucu, siyasi sistem ne olursa olsun, her yerde gericiliğin doğmasıdır ve bu alanda mevcut çelişmelerin son derece yoğunlaşmasıdır.” (Lenin-Kapitalizmin En Yüksek Aşaması Emperyalizm-Sol Yayınları) Açıktır ki; Emperyalizm çağında tekelci sermaye artık kapitalizmin kendi iç dinamizmiyle geliştiği dönemdeki burjuva sermaye değildir. Dolayısıyla artık ulusların kendi kaderlerini tayin konusunda da ilerici özellikler göstermesi beklenemez. Elbette buradan, emperyalistlerin Pazar mücadeleleri sırasında kimi zaman ezilen ulusların yanında görünmelerinin, kendi çıkarları gereği bağımsızlıkçı kesilmelerine de rastlanmadığı sonucu çıkmaz. Ancak, bilinmesi gereken, emperyalistlerin asla ilerici bir atılımdan ve ezilen ulusların gerçekten bağımsızlıklarından yana olmayacakları ama zaman zaman çıkarlarına denk düşmesi durumunda böyle görünebilecekleri, kendilerine bağımlı devletler olmalarına fırsat verebilecekleri, hatta bunu bazen teşvik edebilecekleri, örgütlendirebilecekleridir. Emperyalistlerin alabilecekleri böyle si tavırlardan hareketle, emperyalistlerin ekonomik çıkarlarının siyasi istemlerinden farklı olabileceğini, bu anlamda Kürtlerin kendi kaderlerini tayin hakkını kullanmaları genel ekonomik çıkarlarına ters düşmeyebileceğini düşünmek emperyalizmi Kautsky gibi tanımlamak olur. “Meselenin özü şudur ki, Katsky emperyalizmin siyasi meselelerini onun ekonomik özünden ayırmakta, ilhakları mali sermayenin ‘tercih ettiği’ bir siyaset diye anlatmakta ve bu siyasetin karşısına, ayni mali sermaye temeli üzerinde, mümkün olduğunu iddia ettiği başka bir burjuva siyasetini koymaktadır. Undan ekonomideki tekellerin, siyasette tekelci olmayan, kaba kuvvet kullanmayan, ilhakçı olmayan siyasi usullerle bağdaşabileceği sonucu çıkar. Şu halde tamamen mali sermaye çağı esnasında tamamlanmış bulunan ve en büyük kapitalist devletler arasındaki düşmanlığın bu güne özgü biçimlerinin esasını teşkil eden, dünyanın toprak bakımından paylaşılması olayı, emperyalist olmayan bir siyasetle bağdaşabilir demektir. Bu kapitalizmin en son aşamasının en derin çelişkilerini bütün derinlikleriyle ortaya koymak yerine, gözlerden gizlemek ve köreltmek olur. Bununda sonucu, Marksizm yerine burjuva reformizmidir.” (age) Bu demektir ki, ekonomik çıkarları gereği siyasi olarak da yoğunlaşmış gericilik ifade eden emperyalizm, dolayısıyla da ABD, esasen Kürtlerin özgürleşmesi karşıtı olmakla birlikte, bölgedeki çıkarları gereği Kürtlerin bir biçimde, kendilerine bağımlı olmak koşuluyla devlet olmalarını destekleyebilir.

        Bunu böyle tespit ettikten sonra, böyle bir durumda, yani herhangi bir ülkede, ezilen ulusun gerçekten bağımsızlığından yanaymış gibi, emperyalistlerin ezilen ulusun bir biçimde devlet olmasını ifade eden bir çözüm önerisiyle karşılaşılması durumunda – hile ve aldatma yoluyla da olsa – Marksistlerin alınması gereken tavrın da tartışılması gerektiğini düşünüyorum.

        Türkiye, İran Irak ve Suriye’nin; Kürdistan topraklarını aralarında paylaşarak, emperyalistlerin kabul ve onayıyla, Kürtleri yok etme politikasıyla karşı karşıya bıraktıkları, Kürtleri biri birlerine karşı kullandıkları ve kimi zaman Kürt hamiliğine soyundukları ama ihtiyaç duyulması halinde birlikte hareket ettikleri hemen herkesçe kabul edilen gerçektir. Elbette Kürtler üzerinde egemenlik mücadelesi yürütenler bu ülkelerle de sınırlı değildir. Gerek bu ülkelerle birlikte, gerekse bu ülkelere rağmen emperyalistlerde kendi politikalarını egemen kılmak adına, kimi zaman Kürtlerden yana görünmelerine karşın, kimi zamanda doğrudan Kürtlere saldırmaktan geri durmamışlardır.

        Nitekim ABD kendi politikasını örgütlendirmek ve Irak’ın zenginliklerini sömürmek, özelliklede petrolü kendi egemenliği ve kullanımı altında tutmak için 90’lı yıllarda Irak üzerinde operasyon üzerine operasyon düzenlemiştir. Birinci Körfez Savaşı sırasında Zaho, Dahok, Süleymaniye ve Kerkük’e, Irak’ın diğer kentleriyle birlikte bomba yağdıran ABD Kürtlerin yaşadığı kentleri bombalamaktan geri kalmamıştır. Büyük Ortadoğu Projesini (BOP) uygulamaya koymuş, Irak’ı savaş merkezi haline getirmiştir. ABD Arap- Kürt çatışmasını Suriye’ye de sıçratarak BOP’nin uygulama alanını genişletmeye ta o yıllarda başlamıştır. Bu gün Suriye’nin içine parmak soktuğu, Erdoğan üzerinden savaş çığlıklarının atılarak bölgeye ilişkin projelerine uygun bir iktidar yaratmaya çalıştıkları da ortadadır. Yakın zamanda, nükleer silahlanma bahanesiyle İran’a da el atması muhtemeldir. Kürecik Radar Üssü’nün inşası, Başbakan Erdoğan’ın Kore dönüşünde uğradığı İran’da yaptığı açıklamalar bu olasılığın emperyalistlerin masasında olduğunu göstermektedir. Şimdiden görünen ABD’nin bütün Ortadoğu’yu savaş alanına çevireceğidir.

        Ortadoğu halklarının emperyalistlere karşı birlikte mücadele etmeleri kendi çıkarları açısından doğru ve gerekli olandır. ABD bunu engellemek için halkların biri birlerine kırdırılmasına özel önem vermektedir. Kuzey Irak’ta, Suriye’de körüklediği Kürt-Türkmen-Şii kavgaları bununla ilgilidir.

        Türkiye Körfez Savaşı sırasında olduğu gibi bugünde doğrudan ABD politikasının gereğini yerine getirmektedir. Dün Halepçe’de binlerce Kürtün kimyasal silahlarla Saddam yönetimi tarafından katledilmesi karşısında sessiz durmayı seçen, kimyasal silah kullanılmasına dair inceleme yapılmasını bile ret eden Türkiye; ABD, Saddam’a karşı “demokrasi” adına! Irak’ı tankların paletleri altında inletirken de ABD politikasına bağımlı davranmıştır. Saddam’ın, Kürtleri kimyasal silahlarla yok etmesine ses çıkarmayan, bu yanıyla Saddam’ı desteklemiş olan Türkiye, ABD çıkarları Saddam’la çeliştiğinden Saddam’ın ezilmesine ses çıkarmamış, ABD’nin Irak’ı savaş alanına çevirmesini desteklemiştir. Körfez Savaşı sırasında ABD’ye entegre olarak ‘’bir koyup bin alma’’ düşüncesindeki Türkiye bugünde Irak’ın paylaşılmasından kendisi için çıkar sağlayabilmenin sevdası, düşüncesi içindedir.

        ABD nin Irak’ta yürürlüğe koyduğu politika Türkiye tarafından aleni bir biçimde desteklenmektedir. Kürt meselesine gelindiğinde ülke sınırları içinde ulusalcı hareketin tamamen söndürülmesi konusunda çekincelerini koyarak anlaşmaya çalışmaktadır. Türkmenleri, Şiileri öne çıkartmaya çalışmaları, kavgayı körüklemeleri bu nedenledir. Türkiye Kuzey Irak’taki olası bir Kürt devletine, Türkiye’de bağımsızlıkçı hareketin yükselmesine neden olacağı gerekçesiyle Türkmenleri öne çıkartarak engel olmaya çalışmıştır. Bu günde esasen aynı politikayı sürdürüyor olmakla ABD’nin Ortadoğu politikasına uygun davranmak zorundadır. ABD ise, Irak üzerindeki egemenlik savaşını başarıya taşıyabilmesi açısından Kürtlere ihtiyaç duymakta ve nedenle de Körfez Savaşının yarattığı boşlukta kendilerini bir biçimde Kürt devleti olarak ifade eden Barzani ye çıkarları gereği destek verir pozisyon almaktadır. Barzani’nin merkezi Irak hükümetiyle çelişmelerine destekler pozisyonda onay vermektedir.

        Talabani ve Barzani gelişen olaylar karşısında Kürtlerin kendi kaderlerini tayin etmeleri adına Saddam karşıtı oluşan cephede yerlerini almışlardı. Saddam diktatörlüğünün ABD tarafından yıkılmasıyla bağımsızlıklarına kavuşacaklarını düşünmüşlerdi. Gelinen yerde Barzani ve Talabani, “Büyük Kürdistan” önermesiyle ABD’nin karşısına çıkma, bu konuda açık bir karşı duruş ortaya koyma hazırlıklarındalar.

        Talabani ve Barzani’nin de içinde bulunduğu, Türkiye’nin de yer aldığı Saddam karşıtı cephe elbette Kürt ulusal bağımsızlığından gerçek anlamda yana olamadılar. ABD’nin Kürt hamiliği sahtedir ve çıkarlarıyla çeliştiği anda Kürt hamiliği bir yana, Talabani ve Barzani’yi de Saddam gibi yok etmekte tereddüt etmeyecektir. Halepçe katliamının sorumlusu Baas rejimini sonuna kadar destekleyen ABD ve Türkiye hükümetinin olduğunu bilmek, Kürt hamiliğine soyunanların gerçek yüzünü göstermeye yetecektir. Ancak, ortada yaşamın dayattığı bir gerçek var. ABD denetiminde bile olsa, Kuzey Irak Kürtlerinin Federe da başka bir biçimde devlet olarak önümüze çıkması yüksek olasılıkla var. Hatta bu durumun “Büyük Kürdistan” projesine bağlı olarak ele alındığını da düşünmek gerekir. Bu yolda adımların ciddi bir biçimde atıldığı da görülüyor. İşte tamda bu noktada Kuzey Irak Kürt işçileri, Türkiye işçi ve Marksistleri soruna nasıl bakacaklar diye sormak ve tartışmak gerekir.

        Bütün ulusal kurtuluş mücadelelerinin öncüsünün işçi sınıfı olmaması durumunda kalıcı ve anlamlı başarılar ifade etmeyeceği genel bir Marksist doğrudur. Bu bağlamda, elbette, Kürtlerin kendi kaderlerini tayin hakkının kullanılması işçi sınıfı ve emekçilerin çıkarlarına uygun, proletaryanın öncülüğünde olması Marksist tercihtir. Ancak buradan Kürtlerin burjuva çıkarlarla örtüşen bir biçimde kaderlerini tayin hakkını kullanabilmeleri her zaman olasıdır ve böyle bir tercihten proletaryanın dikkatinin dağıtılacağı, işçi ve emekçilerin sosyalist mücadeleyi erteleyecekleri sonucu çıkarılmamalıdır. “Demokrasi uğruna savaşımın, proletaryanın dikkatini, sosyalist devrimden başka yöne çekeceğini, ya da devrimi gözden gizleyeceğini, ikinci plana iteceğini vb. sanmak büyük yanılgı olur. Tam tersine, nasıl ki tam demokrasiyi uygulamayan başarılı sosyalizm olmazsa, aynı şekilde, proletarya, demokrasi uğruna, bütün alanlarda tutarlı bir devrinci savaşım yürütmeden burjuvaziyi yenilgiye uğratamaz.” (Lenin-Ulusların Kaderlerini Tayin Hakkı-Sol Yayınları) olduğundan proletarya Kürt burjuvalarının çıkarlarına denk düşen çözüm önermelerinin karşısında da duyarsız davranamazlar. Egemen devletin bu iradeyi ezme girişimleriyle savaşmaktan kendilerini alamazlar. Bu genel bir doğrudur. Bir başka doğruda, Kürt halkının, emperyalistlerin çıkarları gereği yaşanan savaşın ortaya çıkardığı durumdan ulusal devlet olma adına faydalanma hakkının varlığıdır. Savaşın ortaya çıkardığı durumdan faydalanmanın, hiçbir biçimde ret edilmesi doğru değildir. Lenin, 1914–1915 savaşlarını değerlendirirken emperyalist savaşları iç savaşlara çevirmek gerektiğini, bunun eninde sonunda proletaryanın sosyalist savaşına dönüşeceğini söyler. Proletaryanın önüne bunu görev olarak koyar. “Nesnel devrimci bir temele dayanarak, kuşkusuz, yığınlar arasında kıpırdanışlar yatmaktadır. Bu duyguların bilinçli bir duruma gelmesi, derinleşmesi ve biçimlenmesinde yığınlara yardım etmek bizim görevimizdir. Bu görev ancak şu slogan ile ifade edilir: Emperyalist savaşı iç savaş durumuna çeviriniz” (Lenin-Sosyalizm ve Savaş-Sol yayınları) Kürt ulusal bağımsızlığının, emperyalist denetime uydu olmadan, doğrudan bağımsızlığın ilan edilmesi hatta bu durumun sosyal kurtuluşla birleştirilmesi doğru olanıdır. Marksistlerin önermeleri de budur. Ne var ki, orta yerde somut bir durum var. Ortadoğu’da toprakların yeniden paylaşılması amaçlı bir savaş yaşanmaktadır. Bu emperyalistler arası bir paylaşım savaşı olarak ap açık görünmüyor olsa da sonuç itibariyle mali sermayenin sınırları yeniden belirleme, toprağı paylaşma ve zenginlikleri sömürme savaşıdır. Bu savaşta ABD ve Türkiye Kürt hamiliğine soyunma sahteliğini sergiliyor olmakla birlikte, esas amaç, ABD’nin bölgede sınırları çıkarlarıyla örtüşür bir biçimde, yeniden belirleme, toprakları paylaşma isteği ve savaşıdır. Tam da bu noktada, yaşamın Kürt halkının önüne koyduğu bir gerçek var. Bu Ortadoğu’da sınırları yeniden belirleme amaçlı savaşı iç savaş haline dönüştürmektir. İşte bu somut gerçeklik karşısında, Kürtlerin bu koşullarda, bir biçimde devlet olabilmeleri, emperyalist cephede yer alarak, ancak ABD denetiminde sağlayacağı biçimindeki iddiaları, böyle bir devlet örgütünün Kürt halkını emperyalistlerin sömürü cenderesine teslim etmekten başka bir anlama gelmeyeceğinin altını çizerek ve sorunun sadece bu yanını irdelemekle sınırlı kalınarak, sadece bu genel Marksist doğruyu seslendirerek, doğru ve eksiksiz bir tavır alınabilineceğini düşünmüyorum.

        Emperyalistlerin gerçek anlamda Kürt halkının bağımsızlığından yana olmadıklarını herkes bilir. Yine herkes tarafından, emperyalistlerin kendi çıkarları gereği kimi zaman ezilen herhangi bir ulusun gerçek anlamda değilse de, siyasi örgüt olmaları, kendilerine bağımlı devlet olmalarından yana olabilecekleri de bilinir. Bu durumda dikkat edilmesi gereken şey, Kürt ulusal mücadelesinin kendi kaderlerini tayin hakkının bir sonucu olmasıdır. ABD emperyalizmi ve Türkiye’nin, Ortadoğu’da, özellikle İran karşısında Kürtlerin yeni bir bağımlı devlet olarak örgütlenmelerini destekliyor olmaları nedeniyle, Kürtlerin kaderlerini tayin hakkının burjuva bir hak olduğu da unutularak, “savaş anti-emperyalist değildir. Kapitalizm hedeflenmemektedir” diyerek, yaşamın ortaya çıkarttığı ve Kürt halkına dayattığı somut durumdan faydalanma imkânının peşinen ret edilmemesi gerektiğidir.

        Irak Kürdistan’ında, “Büyük Kürdistan” hedefine yönelik bir formülün yaşam bulması durumunda, Kürt işçileri ve Marksistlerinin, “bu tam bir bağımsızlık değil. Bu nedenle kabul etmiyor ve böyle bir devletin kurulmasını istemiyoruz” deme lüksüne sahip olduklarını düşünmüyorum. Talabani ve Barzani’nin kabul ettikleri ve örgütlendirdikleri, Kürt halkına kabul ettirdikleri “Bölgesel Özerk Kürdistan” ABD denetimindedir. Düşlenen devlet nasıl olursa olsun yüksek olasılıkla proletaryanın öncülünden yoksun olması sebebiyle öyle de kalacaktır. Ne var ki Marksistler ister kabul etsinler ister ret etsinler, Kürt halkı bu biçimdeki devlet olma haklarını kullanmak istiyorsa bu isteğin yaşam bulmaması için tavır almanın da Marksistlerin hakkı olmadığına inanıyorum. Şeyh Said hareketinin bağımsızlıkçıda olsa, şeraitçi eğilimlerinin öne çıktığını hatta tayin edici olduğunu ve İngiliz emperyalistlerinin desteği ve öncülüğünde geliştiğini hemen herkes kabul eder. Ama Şefik Hüsnü’nün Bu gerekçelerle Kürt hareketinin boğulmasını alkışlamasını da yine herkes lanetle anıyor. Gerici yanları öne çıkmış, tam bir bağımsızlıkla sonuçlanmayacak olsa da, siyasi örgütlerini kurma yönsemeli olmalarından dolayı Kürtlerin Şeh Said önderliğindeki hareketlerinin ezilmesine karşı çıkan Marksistlerin Kuzey Irak’ta ortaya çıkması Kürt figürler tarafından seslendirilmeye başlanan, “Büyük Kürdistan”nın ezilmesinden yana davranabilmeleri olanaklı ve doğru değildir. “Ulusların istedikleri gibi örgütlenme hakları vardır, zararlı olsun, yararlı olsun hangisi olursa olsun, kendi ulusal kurumlarını muhafaza etmeye hakları vardır.” (Stalin-Marksizm ve Ulusal Sorun ve Sömürge Sorunu-Sol yayınları) Bu nedenle Marksistlerin bu mücadelenin tacında olma amaçlarından uzaklaşmadan, ödün vermeden, Kürtlerin kendi kaderlerini tayin hakkı için hedeflenen devletin nasıl olacağından, öncülüğün hangi sınıf tarafından yürütüldüğünden, Emperyalistlerin Kürt ulusal savaşına verdiği sahta destekten bağımsız olarak, savaşta taraf olmaları gerektiğini, olası devlet biçimini tam bir bağımsızlığa, sosyalizme, taşıyabilmek için mücadele etmeleri gerektiğini düşünüyorum. “bunu yapmak, ulusların iradesini, proletaryanın çıkarlarına en uygun biçimde örgütlenmelerini sağlayacak”  (age) olduğundan bunun bir görev olduğunu düşünüyorum. 

                                                                                          06.05.2012

                                                                                        Erhan Altun

Sendikaların görevi sadece ekonomik mücadele ile sıInırlı değil elbette.Ekonomik mücadele ile siyasal mücadeleyi birleştiren,işçi sınıfını örgütleyen,derleyip toparlayan,onları mücadeleye sevk eden,mücadele içerisinde de politkleştiren bir yapı olması gerekmektedir.

Ancak günümüzde, dünyada,Türkiye`de ve  özellikle de Avrupa`da sendikaların getirildiği nokta: Uzlaşmacı ve teslimiyetçi bir sendikacılık anlayışından ibarettir.Sendikalar nasıl oldu da bu hale getirildi?

1980 lerden itibaren kapitalizmin dünya proleteryasına saldırı politikalarının hayata geçirilmesi için öncelikle sendikaların dizayn edilmesi gerekmekteydi.Sendika  yasaları değiştirilerek sendika yöneticileri için önemli ayrıcalıklar getirildi.Sendika yöneticileri dolgun ücretler alarak sınıf kardeşleri ile ücret bakımından aralarında ciddi bir fark oluştu.Böylece sendika yöneticilerinin yaşam biçimleride degişmiş oldu.Sendikacıların lüks yaşamları işçi sınıfının sendikalaradan soğması için, burjuvazi tarafından propoganda malzemesi olarak kullanıldı .Sendika yönetimlerine gelenler koltuklarını kaybetmemek adına burjuvazi ile karşı  karşıya gelmemek için,mücadele yerine görüşerek sorunları çözmeyi tercih eder hale geldiler.Böylece aktif yönetici pasif üye dönemi başlamış oldu.Sendikaların hak alma ve var olan haklarına yenilerini eklemek için en önemli araç grev iken grevin ve sokakta hak arama mücadelesinin eski moda yöntemler olduğu kanıksatılmaya başlandı.Sendikaların partiler üstü olduğu bu nedenle de sendikaların politikayla ugraşmaması gerektiği dillendirlir oldu.Işçileri politakadan uzak tutan  sendika başkanları ya da yöneticilerinin çeşitli partilerden milletvekili ya da senatör olduklarına tanıklık etmekteyiz.Işçi sınıfı ve emekçilerin hak gaspları ile ilgili yasalar parlemento gündemine getirildiğnde sendika kökenli parlementerler aracı olarak kullanılarak işçi sınıfının tepki göstermemeleri sağlandı.Böylece de  hak gaspları ile ilgili yasa tasarılarını kolaylıkla yasalaştırdılar.Özellikle Türk-iş ve Hak-iş gibi sendika konfedrasyonlarının 1 mayıstaki ayrıştırıcı tutumları iktidarla olan ilişkilerinin sonucudur.

Taseronlastırma(leazing)

Kapitalistler ve onların örgütleri  iş gücü piyasasını da yeniden şekillendirmiştir.Esnek ve kuralsız çalıştırma,parçabaşı üretim ve en önelisi ise taşeronlaştırma(leazing) uygulamalarıdır.

Taşeronlaştırmanın asıl amacı ise işçi sınıfının örgütlenmesini engellemekti.Bu uygulamalar nihayet sonuç vermiştir.Örneğin

Avrupa`da sendikalaşma oranlarındaki değişim işçi sınıfının sendikal örgütlülüğünün gerilemesinin en önemli göstergesi olsa gerek.Van Gayes`in 2006 da yayınladığı istatistiki oranlar  yaklaşık olarak şöyle:

           Avrupa`nın çeşitli ülkelerinde örgütlülük oranı

                                      1990           1995           2004

Avusturya  :               %60             %45             %30

Almanya     :               %35             %29             %20

Yunanistan:               %32              %30             %20

Estonya      :                %91             %21              %12                                 

 Örneğin Avusturya`daki sendikalı sayısı:

         Sayısal olarak 1981-2011 (OGB verileri)

1981`de sendikalı sayısı 1.677.265 iken 2010 yılı sonunda bu sayı 1.211.111 e düşmüştür.Halbu ki Avusturya`da işçi sayısı giderek artış göstirmistir.Yani işçci sayısı artarken sendiklı sayısı ciddi şekilde düşmüştür.Özellikle hizmet sektöründe işçi sayısı abartılı biçimde artarken bu sektörde sendikalaşma oranı çok  düşüktür.Estonya`daki durum ise herşeyi anlatmaya yeter,1990 sosyalizmden kapitalizme geçiş süreci örgütlülük oranı %91iken kapitalizm bugün örgütlülük oranını %12 lere geriletmiştir. Taşeron işçiler sendikalara üye olamadıkları gibi,calışma biçimleri acısından orta çağda ki köle ticaretinin modern şekilde uygulanmasıdır adeta.Örneğin A işyerinde çalıştırılmaya  gönderilen bir işçi ertesi günü başka bir iş yerine gönderilebiliyor(pazarlana biliyor).

Nasıl bir sendikacılık?

Işyerlerini esas alan,işçilerin en küçük taleplerini dikkate alan,onlarla birebir ilgilenen,mücadeleyi oralardan örgütleyen bir sendikacılık fikri yaygınlaştırılmalıdır.

Kavram kargaşasına düşmeden,eğip bükmeden mücadeleci bir sendikacılık esas alınmalıdır.

Burjuvazinin teorisyenleri dünya proleteryasına saldırı   politikalarını Davos,G7 ve G20 zirvelerinde oluşturmaktadır.Işçi ve emekçilerin örgütü sendikalar Enternasyonal dayanışmayı güçlendirerek burjuvazinin saldırılarını püskürtecek politikalarını oluşturabilmeliler.

Sonuc:

Özellikle 1980 lerden günümüze dek sendikaların hızla üye kaybetmeleri ve sınıf mücadelesinin geriye düşmesi sonucu işçi sınıfı ve emekcilerin kazanılmış hakları birer birer geri alınmış,toplu sözleşmelerde işverenin dayatmış olduğu yüzdelik zamlar kabul edilir hale gelerek, fiili olarak da senidikal örgütlülüğün bitirilmesi hedeflenmiştir.Özellikle de kapitalizmin iktisadi bunalım süreçlerinde işçilere „ ücretlerinden kesinti yapılacağı ya da sosyal haklarından kesinti yapılacağı söylenerek,kabul etmedikleri taktirde kapı dışarı edilecekleri“tehditleri ile  adeta ölümü gösterip sıtmaya razı edilmişlerdir.

Elbette tüm bu olup bitenlerden tek başına burjuvazinin kendisini suçlamak kolaycılık olur herhalde. Cünkü burjuvazi kendi sorumluluklarını yerine getirerek süreci kendi lehine işletmeyi başarmıştır. Işçi sınıfının mücadele örgütü sendikaların yönetimlerine çöreklenen sendika ağaları ise burjuvazinin yaratmış olduğu gündemleri tartıştırarak günü kurtarmaya çalışmaktadırlar.Özetle sınıf bilinçli sendika yöneticilerinin sınıf mücadelesini yükseltmek için ,işçi sınıfını kendi talepleri etrafında birleştirerek,sınıf partisinde yeniden örgütlemesi gerekmektedir.Aksi halde sermayenin egemenliğinin yıkılması  ve saldırılarının sonlandırılması mümkün olmayacaktır.

Avusturya Mauthausen-Toplama Kampından kurtuluşun 67 inci yıldönümü anma töreni gerçekleşiyor!

Avusturya da Faşizmin en büyük esir kamplarından biri olan Mauthausen’in Hitler-Faşizminin elinden kurtarılmasının 67 inci yıldönümü anması bu yıl 13 Mayıs 2012 günü saat 9:00 dan itibaren gerçekleşecek.
Mauthausen Örgütlenme Komitesi tarafından bu yılki anmanın ana temel Şiarı “Irkçı takip ve dışlanma’dan imhaya varan yolda Avrupali Yahudiler, Sinti ve Roman’lar ” olarak belirlendi.

Bu yıl ki anmaya İtalya, Fransa, İspanya, Hollanda, Belçika başta olmak üzere bir çok ülkeden katledilenlerin yakınları, dönemi yaşıyan görgü tanıkları ve yine anti-faşistlerden oluşan delegasyonlar katılılacak .
İkinci Dünya Savaşı yıllarında bu kampa getirilen 200 bin kişinin yarısından fazlası, aç bırakılarak, gaz odalarında veya asılarak öldürüldüler.

Mauthausen 05. Mayıs 1945 yılında özgürlüğüne kavuşturulmuştu.

Anma töreni 2006 yılından bu yana her yıl ağırlıklı olarak bir konuyu islemekte anmalarda:
2011: Dünyada terörizmi
2010: KZ-Mauthausen’deki çocuklar ve gençler
2009: Nasyonal sosyalizm karşı Dini motivasyonlu direnişler
2008: KZ-Mauthausen ve Avrupa direnişi
2007: KZ-Mauthausen’deki Sanatcı ve bilim adamları
2006: KZ-Mauthausen’deki Kadinlar

Kaynak:http://www.ada.co.at/?p=957

4 Mayıs 1937.1938 Dersim Tertelesini Anma günü Solothurn Grenchen bölgesinde üçyüzü aşkın bir kitlenin katılımıyla gerçekleştirilidi.

4 Mayıs 1937.1938 Dersim Tertelesini Anma günü Solothurn Grenchen bölgesinde üçyüzü aşkın bir kitlenin katılımıyla gerçekleştirilidi.

Solothurnda luxory dügün solununda düzenlenen anma etkinliği saat 15.00 civarlarında dersim katliamında ve demokrasi,devrim ve sosyalizm mücadelesinde şehit olanların anısına bir dakikalık saygı duruşu ile toplantı başlatıldı.

Panelist konuşmacı olan CHP dersim milletvekili Hüseyin Aygün parlamentoda ve oradaki yaptıkları çalışmalardan ordaki olumlu olumsuz gelişmelerden kendi çalışmalarını dinleyicilerle paylaştı.Genel kurmayın Dersim katliamına yönelik binlerce yazılı belgenin parlamentoya gönderildiğini önemli bazı belgeleri özetleyerek dinleyicilerle paylaştı.O önemli belgelerden biri o dönemde Türk Dışişleri bakanlıgının Mısır Kahire yazdıgı resmi yazışmada dersim bölgesinde bırakın büyük bir başkaldırının karşılıklı bir çatışmanın dahi olmadıgı bir askeri harekattır denilerek bu belge yazılı hukuk içerisine girmiştir.Bu bakımdan dersim katliamının bir soykırım olarak adlandırılması daha akla uygundur dedi.

Sanatçı ve panelist  Olan Kemal Kahraman özetle dersim bölgesinde yıllara dayalı ezgi,ağıt ve türkülere ve dersim büyüklerine dayanarak müzik yaptıklarını ve agıtların ve ezgilerin hangi iklim ve koşullarda halkın ürettiklerine kafa yorduklarını ve bunu müzikleriyle yansıtmaya çabaladıklarını anlattı.Dersimin Zazamı Kürt mü Türk mü yoksa inanç ve etnik kimlik olarak Alevi diyenlerin mi oldukları bilim adamlarının ve akademisyenlerin yapacagı çalışmaların sonucunda bunların netleşecegini ve bu çalışmaların hala bitmediği ve sürdüğünü izleyicilerle paylaştı.Ama önemli olanın kim kendini ne ve nasıl hissediyorsa hissetsin birbirini ötekilemeden dostça ve kardeşçe saygı ve sevgi içinde yaşamanın önemli oldugunu belirtti.

AABK Genel Sekreteri Ali Ertan Toprak genelde Alevi ve Kızılbaşların defalarca katliam ve soykırıma ugradıklarını ve Dersimin kendi katillerini tanıması ve aralarına kalın çizgiler çekmesinin önemini belirtti.Dersim Katliamının birinci dereceden sorumlusu Kemalist devlet ve o dönemin CHP sı ve onların ordusu tarafından gerçekleştirildiğini unutulmamalıdır ve bu gerçek gözardı edilemez dedi.Maraş,Çorum,Sivas ve Gazi olaylarında genellikle Kürt ve Alevi inancına sahip insanlar katliama ugramışlardır. Eger Aleviler ve Kürtler ortak kendi demokrasi mücadelerini geliştirip yükseltemezlerse ilerde de gericilerin  alevi inancından insanlara katliamlar ve saldırıları için gericileri  cesaretlendirecektir diyerek Alevilerin yirmi milyondan fazla olduklarını ama ne yazık ki çok azının Alevi örgütlenmesinde yer aldıgını Alevilerin kendi inançlarına ve mücadelerine daha fazla sahip çıkmalarının gerici ve faşist güçleri  geriletebilecegini anlattı.

Sibel Arslan ve Mustafa Atıcı Basel Kanton Milletvekilleri İsviçrede ve Avrupada neler yapabileceklerini ve işleyişleri anlattılar.

Etkinliğin ve anmayı Şair-Yazar Emirali Yağan başarılı bir sunum yanında güzel şiirlerde okuyarak dinleyicilere seslendi.

İdep Temsilcisi Hüseyin Sevinçte dersim Katliamını ve yaşanılanların tarihsel anlamda  devletin kendisiyle yüzleşme yapmasının önemini belirtti.Ve yaptıkları çalışmanın önemindenDersim katliamının  hafızalara kaydedilmesinin unulmamasının önemli oldugunu ve Türkiyede Alevi inancından insanların üzerlerinde ciddi bir tehditin hala oldugunu ve devletin gerçek anlamda laik olmadıgını ifade etti.

Solothurn Kültür ve Dayanışma Derneginin anmada okudugu mesaj bizce çok anlamlıydı ve bir tarihsel sürekliliğe işaret ediyordu.Dersimden Koçgiriye Zilana devlet eliyle gerçekleştirilen Osmanlı ve TC devletlerinin birinci ve ikinci emperyalist paylaşım savaşlarında sınırların yeniden çizilirken Kürdistanın parçalandığını Sunni bir TC devleti yaratıldıgını ve bu koşulların ürünü ve sonuçları itibarıyla degişik zamanlarda katliamlar düzenlerek Ermeni Dersim Ve Kürt  katliamlarıyla sistemi dizayn ettiklerini anlattılar.Günümüzde de Emperyal amaçlarla halklar ve inançlar birbirine düşman ettirilerek Savaş kışkırtıcılıgına AKP eliyle devam ettiriliyor denilen açıklama emek ve sermaye arasındaki sınıf mücadelesinin önemine vurgu yaparak Gerek Alevi inancından insanlarımız Kürtleri  ve devrimci sosyalist insanlarımızı katleden bu gerici ve faşist ideoloji ve onların kurduklar faşist sistemleridir denilen açıklama demokrasi güçlerinin birlikte mücadelesinin öneminden devamla Bu gün dersimde şehitlerimizi Denizlerden Mahirlere Ibrahimlere Mazlum Doganlara tüm demokrasi ve sosyalizm şehitlerini birlikte  saygıyla anıyoruz denildi.

Daha sonra yarım saatlik bir ara verildi.Daha sonra soru ve cevap bölümüne geçildi. 

Yılmaz Çelik ve Kemal Kahramanın grubuyle verdği dinletiyle anma sona erdi.

PK İsviçre

Avusturya’nın Linz şehrinde Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan`ın, idam edilişlerinin 40. Yıldönümünü vesilesiyle ADA (Alternatif Dayanışma) tarafından anma etkinligi gerçekleştirildi.

6 Mayis 2012 Linz de ADA kurumu tarafından Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının ölümünün 40. yıldönümü nedeniyle gerceklestirilen anmaya 60-ın üzerinde insan katıldı.

Denizler her eve yakışır…

İşte,  gelecek bunların direniş hazinesinde saklıdır. Dün bu olgu nasıl ki genel bir doğrumuz idi ise bugünde aynı bağlamda genel doğrumuz olmaya devam ediyor.

Sınıf ve halk hareketlerinin tarihi bunun dünyada  ve de ülkemizde oldukça önemli ve göze çarpan onlarca örnegi ile bilinir. Bu örneklerden bazılarıda ülkemiz devrimci hareketin saflarında ortaya çıkan örneklerdir.

1920`lerde M.Suphi´ler ve 68 hareketinin ileri militanlari  bu sürecin ardından ortaya çıkan 78 sonrası önderlikler, üzerinde durulması gereken önemli örneklerdir. Bu sürecin içinde ihaneti ve direnişin her türlü örnegini bulmak mümkündür.

1871 Komün ihtilalcilerinin tarihe bıraktıkları ve 1Mayıs 1886 şehitlerinin o örnek direnişleri, İngiltere maden işçilerinin direnişi.1848-1968 lere kadar yaşanan işçi ve halk hareketlerinin ortaya çıkardıgı direniş ve mücadele örnekleri ve bu sürecin örgütlenmesinde öne çıkan önderliklerin ölümsüzleşen liderleri.Tarihin bizlere önderlik konusunda yönümüzü dönmemiz gereken önderliklerin hangi önderliklerin oldugunu gösteren  işaretleridir.

Kuskusuz bugün gelecek olan yeni kuşaklara bir miras bırakılacak olursa verilmesi gereken miras budur.

Bu olmalıdır.                                                                               

Elbette yukarıda  verilen bu örnekler bizleri daha çok ilgilendiren örnekler olmalıdır. Bu baglamda üzerinde durulması gereken örneklerde kuşkusuz bu örneklerdir.

Yetmiş hareketinin önderligi bu baglamda önemli ve gerçekten üzerinde durulması gereken örneklerdendir.  İdolojik-siyasal bir çok konuda bir yıgın eksikliklerine ragmen , savunmus oldukları davaya sapına kadar baglılıklarının önünde düşman bile şapka çıkarırken, geride kalanlar bugün dün ile ilgili agızları açılınca ilk önce o günlerde daha cok genç oldukları ve bunun etkisini yaşayan biri olarak gençlik yıllarının arkasına sıgınıp bu hareketlerinin yanlışlıgını ve düzene baglılıgının ardı sıra bitmez açıklamaları ve bizim çocuklar söylemlerinin ardında saklı olan zihniyetin esasında başkaldırının içinin boşa çıkarılması zihniyetinin saklı oldugu biliniyor.

Evet, ama neden hala bir çokları gibi düzenin direk arpalıgında besleme olarak yasamaya devam etmiyor  olmalarının da bir karşılıgı oldugunu bilmek gerekir.

Deniz`ler Mahir’ler´İbrahim’ler bu süerece damgasını vuran direnişin ileri örnekleri iken Perinçek’ler, Şefik Hüsnü’ler, TKP artıklarından İ.Bilen’ler  ihanetin ileri örnekleri olarak öne çıkan tiplemelerdir.

Yakın tarihimizin artıklarından yaşananlara  ragmen kendilerini yaşarken ölümsüzleşecegi umudunu hala taşıyanlarında var oldugunu  biliyor  ve  bu tipleri  zaman  zaman çesitli vesileler ile görüyoruz. Bunlardan THKO´dan Atila Keskin –Mustafa Yalçıner, TKP/ML` den M.Oruçoglu ,THKPC`den E.Kürkçü, gibi  tipler olarak bugün ileri çıkan tiplerdir.

Denilebilir ki bu baylar hala geçmişimiz ile ilgili bu konuşma cesaretini kimden alıyor ve bu olumlu devrimci degerlerimizi bu ölçüde nasılda rahatça kendi içki sofralarının o çirkin mezesi haline  getirebiliyorlar.

Evet, anmadan gecmeyecegimiz bir diger önderlik tipide, gelenegimizin bir dönemler öne çıkan önderlerinden bay Hengirvanlı olarak bilinen Nurhak direnişinin kaçkınlarından biri olan ve bugün burnundan kıl aldırmayan eski önderlerimizden vatani görevini eksiksiz yerine getiren bay Zaza efendidir. Büyük ve derin ifadeler ile devrimi savundugunu dile getiren bu şahıs ne yazık ki Sinan’ lar  Nurhak daglarında faşist diktatörlügün militarist güçlerine karşı son kurşunlarına kadar savaşarak direnirken bu bay  ve yanında olan öteki bir grup ile çatışma yakınlarında çatışmaya seyirci olarak izleme zahmetinde olduklarını unutulacak degiliz. !

Günü gelirse bunun da ayrıntıları daha da net açıklanacaktır….

Onlar, o gün birlikte yaşadıkları yoldaşları ile aynı kulvarda yürürken bu sürecin bir unsuru olarak ölenlerin ardından bu sürecin  geride kalanlarındanız diyen bu baylar bu sürece bugün nasıl bakıyor ve onlar bu sürecin devamı için bugün hangi tutumu alıyor ve bu gelenege karşı bugün  hangi duruşu ortaya koyuyorlar.? 

Bugün bu önemli durusun devrimci degerlerini kişisel ve bencil çıkarlari için kitaplar yazarak bazı sahnelerde yer alıp kendilerini bu sürecin bir unsuru saydıklarını ifade edenlere; dün devrim icin yola çıktınız,  ama; bugün devrim diye bir sorununuzun  kalmadıgı ve bu davaya önderlik eden yoldaşlarımızın savunmuş oldukları davaya  sonuna kadar baglı kalarak son nefeslerini verirken ihanetin her türlü rengini elerinin tersi ile geri iterken davaya ve yoldaşlarına karşı nasıl baglı kaldıklarını dosta – düşmanada gösterdiler.

Size  o günler ve sürece dair söyleyecek ve yapacak  bir tek şey var; oda, sadece ve sadece onlar onurluca direndi. Ama, bizler ise bu davaya devam etmek degil ihanet ettik demek kalır. Yoldaşlarımızı anın!  ama, bizler bu davanın adamlarıyız demeyin.

Sizler bu tarihe ve yoldaşlarınıza sırtınızı dönsenizde tarih bu önderlik misyonunu cesurca hiç bir teredüt etmeden hayatlarını ortaya koyanların tanıgıdır…İste Erdal Eren’ lerin Ekrem Ekşi’lerin , Hasan Asker Özmen’lerin, İmran Aydın’ Süleyman cihanlar, M.Fatih Öktülmüslerin  ve de adları bilinen onurlu tarihimizin önderlikleri içeri düserken analarından dogduklarını degil, düşmanın idam ve işkence tezgahlarını direniş kalelerine çeviren yoldaşlarımız onuru hak edenler olarak tarihimizin onuru olarak tarihe yazılmışlardır.

Onlar, yasasın ML diyerek ölüme başkaldıran ve bizler buraya dönmeye degil ölmeye geldik diyerek teslimiyete meydan okuyanlar başkaldıranlar, yoldaşlarının kendisi için o acılı anı bir türlü içine sindiremeyerek katledilen Sinanların Nurhak şehitlerimizin intikamını almak için hesap sorulmalıdır. Ve de bu hesabı bizzat kendisinin sorması gerektigini bilince çıkarak yola çıkan İbrahimlerin bizlere bıraktıkları bu devrimci degerlerimiz bizlere yol göstermeye devam edecektir.

İhanetin çeşmesinden kana kana içenlere  için için, istediginiz kadar. Onlara; bugün bu davaya ne kadar baglı olduklarını sormak bile gereksizdir. Bugün bunu onurlu her devrimci biliyor ve bu geride kalan döküntülerin tavırlarınıda her açıdan görmekte . Şemsi Özkanları, nasılki devletin estetistik operasyonları kurtarmadı ise Kürt ve Türk  halkı er yada geç yaptıklarınızın hesabını soracaktır.

Evet, işte önderlik denilen olguda aranması gereken degerlerden;   baglılık, cesaret, özveri, paylaşım, direniş, samimiyet,  en ilk aranan temel özelliklerdendir.

40. yılında yitirdigimiz Deniz’ ler Yusuflar’ in ve Hüseyinlerin şahsında 30 Mart’ tan 31 Mayısa kadar  yaşamını yitiren bütün şehitlerimizi saygı ile anıyor ve söz diyoruz ihanete ve döneklige karşın bu yerlere atılan kızıl bayragımız mutlaka fabrika,işçi havzaları, siteler  ve ülkemizin mücadele alanlarında yeniden dalgalanacaktır. Bunu durdurmaya kimsenin gücü yetmeyecektir.

Yusuf Metin

Elbette alanlara yürüyen mil. Isci daha iyi ve insanca yasam kosularinin düzeltilmesinin yaninda özgürlük talepleri ile birlesen istemleri adalet ve esitlik icin halklarin ve ezilen iscilerin özgürlük talepleri esliginde egemen siniflarin iktidarina karsi bir kalkismaydi.

 Bu etkinlikler dünyanin onlarca ülkesinde haykirilan talepler, yasadigimiz Avrupa kitasinda da bu yil oldukca görkemli etkinliklerlen gerceklesti. Almanya da dile getirilen insanca yasam kosullarinin iyilestirilmesi ve daha fazla  demokratik talepler istemi önemli ve öne cikan talepler oldu.

Reformist sari sendika sürekasinin egemen oldugu isci sendikalarinin basi tam anlami ile sermayenin istem ve arzulari esliginde kusur tanimadan efendilerine hizmet ederken bu durum giderek onlarida daha önceki durumlarini devam etmelerini zorluyor olmaliki kismi bazi istemleri dile getirme zorunlulugu icinde olduklari görüldü.

1Mayis 2012‘ de basta almanya olmak üzere dünyanin binlerce yerlesim alanlarinda bu yil basta Küba nin baskenti Havana da mil.lar, Almanya’ni Berlin, Hamburg ve Sututgart kentlerinde ise binlerce isci ve emekci nin yninda Türkiyeli devrimci ve demokrat kitle örgütlerininde katildigi 1 Mayis etkinlikleri yapildi. Özelikle basta Berlin ve Hamburgta geleneksellesen catismali bir Mayis gösterileri aksam da devam eden catismalar insan kayibi disinda devlet daireleri ve bir cok sigorta ve Bankalara karsi yapilan saldiri ve eylemler daha cok öne cilkan eylemler olarak bassina yansidi.

DGB baskani  Matihas Sommer‘in  Sututgat ‚ta yapigi konusma Almanya fed. Hükümetinin kemer sikma cagrilarini sert dile elestiriken sosyal güvenlik ve adil ücret talebini dile getirmesi miting alaninda yer alan 5000 civarindaki iscinin alkislari ile karsilandi. Türkiyeli devrimci sosyalist örgütlerinde katildigi gösteri daha sonra sehrin cesitli yerlerinde yapilan etkinliklerlen devam etti.

PK-haber merkezi.